Showing posts with label कबिता. Show all posts
Showing posts with label कबिता. Show all posts

Monday, March 30, 2015

जीवनका पातहरु



अबोध र अचेत समय
हुर्कदा जन्मभुमि र आमाको प्रणय
निःस्वार्थ आत्मा सद्वाणी निर्धक्क जीवन
खोज्छन् सहरा निर्दोष यि नयन

नसामा रक्त वह“दा बल बैंश
हा“नै हुन्छ नाम यशसो खुशी आ
हाय १ तिम्रो जिन्दगी छ फूल झैं
सारा धर्ती तिम्रै फुटेको मुल झैं

ु आइया , मरे नी आमा ु भन्दै
लठ्ठी र सन्तानको सहारा लिदै
जिउ“छ ऊ सन्तानवाट अपहेलित हु“दै
जीवन जान्छ नदी झैं स्वर्ग र मृत्युलाई पुज्दै ।
              २०६३ , इशारा पत्रिका

हाइकू



प्रिय मनिता
सानुलाई विस्र्यौ कि ?
खोई कुन्नि त !
       २०६२–१२–०१

सावधान



अब अचम्मको दिन आउँदैछ
डरलाग्दो क्षण अघि बढ्दैछ
मैले ज्ञान पाएँ कानले सुने
बाँच्ने र बचाउने भाव नहुने
भयावह आवाज शुरु हुँदैछ
अस्त्रको प्रताप फैलिदैैछ
अकल्पनीय दृष्य देखिएला
लज्जीत जीवन भोगिएला
विनासले सृष्टिलाई चिर्ला !

कर्तव्य


आपूmले नकमाएको धन नचोर्नु
आपूmलाई चाहिएको समय चोर्नु
अर्कालाई धोका नदिनु
जीवनमा विद्या–ज्ञान चोर्नु ।

रच्नु सके रचना रच्नु
पढ्नु सके साहित्य पढ्नु
रंगाउन सके चित्र रंगाउनु
गाउन सके गीत गाउनु ।

जीवन


दुःख भए अरुलाई सुनाउनु
सुख भए सबैलाई सुनाउनु ।

भाई मिले बल पाइन्छ
काँध मिले ढुंगा बोकन्छ ।

सन्देश


कल्पनाको मनको कुरा लेखेर राख्नु
जीवनको कथालाई भन्दै गर्नु
इतिहास लेखी भावीलाई साँच्नु
ज्ञान बाँडी जीवनभर हाँस्नु

मुक्तक


थकाई मान्छौ भने ज्ञान भर्न सकिन्न
चाख राख्छौ भने पढेर जीवनभर सकिन्न

मलाई त आएन बुझिन नभन
खोजी गर ज्ञान अरुलाई बताउ न

मान्छेले मान्छेलाई नै गिज्याउँछ
प्रशंसा गर्नेले टिप्पणी पनि गर्छ

आपूm मौन भए मान्छेले नै लुच्छ
दाह्रा किटे आँखा च्यातेर हेरे पर सर्छ

राईभाई पढ्न लेख्न छ गाह्रो
रुखो बारीमा बीउ उम्रन साह्रो

कर्म



बाँचुञ्जेल बनाउनु जीवनलाई रसिलो
सबैले माया गर्छन् मान्छे त्यो हँसिलो
जसले बुझ्छ अरुलाई हुन्छ त्यो गतिलो
साहित्य संगीतले मान्छे हुन्छ रसिलो ।

नबस यूवा पूmर्सद समय जान्छ वितेर
जुन श्रम छ गर त्यही नित्य कर्म ठानेर
                     २०५९

जीवन कर्म


             
पढ्नु र जीवन परिवर्तन गर्नु
भोक र रोगलाई बुझ्नु
आफ्नो कर्तव्यलाई नबिर्सनु
संस्कृति र इतिहास जोगाउनु
आफ्नो कर्म चिनाउनु आपूm चिन
समयको फल खानु समय चिन
मानव सेवा, प्रेममा लाग्नु
संसार घुम्नु, ज्ञान खोज्नु
सोझा, बृद्ध र अज्ञानीलाई हिडाउनु
कमिला, मौरी झैं श्रम गर्नु
पूmलको रस, वासना झैं बन
लटरम्म फलको हाँगा झैं बन ।
०५८, पाल्पा

दरिद्र स्वभाव



मनभित्र तिरस्कारको भाला बनाएर,
सार्वजनिक स्थलमा
प्रज्जवलनशील प्रकाशलाई
कर्कश वचन प्रहार गर्ने,
मानवको दरिद्र स्वभाव !

Love


true lovers live on trust
secret, sweet, but no frost.

Love grows on my youth eyes
darling , it has no shape and size .

live with me years & years
faith provides us no fear and tears .

our holy chests are warm to live
true love gives us no harm to give .

couple life  , the gift of God
Human life , the bless of motherhood

my sweetheart , see my heart
my word of love is the immortal art .

two roses bloom and fade soon
love and joy ends with you afternoon .

दुइ लाइन कविता

याद आउँछ

घरको झझल्को आउँछ टाढा कोठामा
विचारहरु खेल्छन् बेलुका एकान्त मनमा ।

इच्छा

कविहरु सधैं स्वतन्त्रता खोज्छन्
कविहरु सधैं श्रम र सिर्जना गर्छन्

न्याउली

वृक्षमा मेरो वियोग मात्र गाउछे न्याउली
भोलि विछोडको संझना लिएर जाउली ।

साँझ

दुई पंक्षीहरु उडे साँझ आफ्नो वासतिर
सूर्यमुखी पूmल फक्र्यो पश्चिम डाँडातिर
           
डाँडा डाँडाको फेदीमा गण्डकी शालीग्राम बगेको सौन्दर्य राम्रो पाल्पाको,
बगर, बेंसी खेतबारी धाउने मगर केटीहरु चोली लगाउँछन् ढाकाको ।।
               २०५८–११–१५ पाल्पा रामपुर

भाइटिका

दाज्यूभाईहरु गर्छन् सेलरोटी र देउसीको बात
टीका र सयपत्रीको माला लिएकी बैनीको हात ।

सम्झना
सपना भएर आईरहनु
विपना भएर सम्झिरहनु ।

मानिस

विना आशा गरी बाँच्ने मानिस छैन
विश्वास गरी पर्खी बस्ने समय छैन ।

प्रेम
मलाई देख्दा तिम्लाई कस्तो लाग्छ,
तिमीलाई आँखैमा राखुँ जस्तो लाग्छ ।

जन्मभूमिको संझना

पोहरसाल ज्ञानीहरु भ्ोला भई विद्यालयमा रौप्यौं शितल दिने वर
मेची काली जहा“ गए नि आउ“दै गर्नु जन्म स्थान घर १
                                  २०६४र४र२

सिर्जना



कविता लेख्न कल्पना चाहिन्छ
भावना पोख्न भाषा चाहिन्छ ।

वैंशको बेला



बैंशको मन चन्चल हुन्छ
बेंश कल्पनामा उड्छ
प्यारो प्यारो सखी खोज्छ
दिन खुल्ला आकाश झैं बन्छ
रोजेको संगीसँग घरबार जम्छ ।
       २०६० कार्तिक

दाज्यूभाइको व्यवहार



अंश देऊ बारी बेच्छु भन्छ भाई बारम्बार
गहाकी खोजेर बेच्न सिकाउँछ क्रुर जार
पन्यौटो, मलिलो छ घर, खेत, बारी, भोटेटार !!!
माटो आर्जन गर्न पूर्खालाई प¥यो कत्रो भार
लुटी खोसी खान ल्याएछ सानबाको गुहार ।
              २०५०

मुमाको अन्तिम घुटको



नाति, पनाती, सबै भेटी सकिन्
सबै पवित्र वस्तु दान गरिन्
आँखा, कान, निस्क्रिय
अन्तिम घुटको ।

संघर्ष



केवल खाएर जिउनु छ
मान्छेले लाज पचाउँछ
आज पनि भोलि पनि
समस्यासँग सिंगौरी खेल्छ

नारी



अथाह सागर तिमी
कति गंभीर र गहिरो
असिमित गगन तिमी
कति शान्त र क्रोधी !
              २०४७

आमाको शब्द



अन्न खाने,
 दुम्सी र बाँदर
   काम गरी खाने
       केटाको कत्रो जाँगर ।
                    २०४५

सिलोक गीत



लालगेडी, गदारी, पँयूको झपरी, पाक्यो पंहेलपुर गरी,
दारको ठेकी छ, मसाको मन्दानी, भैंसीको लहरे दाँई !
टेडी बुबा त्यो कालो थुतुना रकरकी हिड्ने तँ,
म मर्क छर्थें तँ टिपी खान्थिस् चरै भन्थे म त ।।

 
 
Blogger Templates